من به وردپرس مهاجرت کردم. http://piamak.wordpress.com

دنبال چیز بیشتری بودم. پرسیدم فقط همینها را دارید؟ رویش را به من کرد و با انگشت آنسوی خیابان را نشان داد در کنار ورودی چراغان شده‌ی هتلی نبش یک کوچه‌ی تاریک. جایی که نشان می‌داد یک مغازه‌ی خاک خورده‌ی قدیمی نبود٬ یک سینمای نیمه تعطیل هم نبود٬ حتٌی بساطی هم آنجا پهن نبود. گفت: «داخل کوچه پشت ماشین‌ها برو چند نفر هستند٬ راحت پیدا می‌کنی» داخل کوچه‌ی تاریک رفتم. راست می‌گفت. راحت می‌شد او را پیدا کرد٬ پشت سومین ماشینی که کنار خیابان پارک کرده‌بود٬ با چند نفر که دور و برش بودند مشغول معامله بود. از روی کیفی که روی دوش داشت شناختمش. یعنی حدس زدم که قاعدتن باید او باشد. درستی حدسم هم زود مشخص شد. دستش را از کیفش بیرون آورد و اجناسش را برای انتخاب در اختیار یکی از مشتری‌ها قرار داد. من نزدیک شدم. آمدم حرف بزنم که راننده‌ی ماشینی که بساط روی صندوق عقبش بود سر رسید. راننده خواهش کرد و همه جمع و جور کردند٬ ماشین راه افتاد . رفت. مسئله‌ای نبود. راننده اعتراضی نداشت٬ اگر عجله نداشت خودش هم به جمع می‌پیوست و شاید از مطاع موجود حظی می‌برد. جمع به کنار پیاده‌روی باریک کوچه منتقل شد و من هم فرصت کردم که با او صحبت کنم. پرسیدم که چی دارد؟ دستش را در کیفش کرد و چند تایی فیلم را تصادفی به من داد تا بررسی کنم. آنطرف‌تر یکی از مشتری‌ها در باره‌ی یکی از فیلم‌ها پرسید. گفت که «کار پازولینیه! کار جالبیه!» من هم پریدم وسط که «آره پازولینی که فاشیست‌ها تیکه تیکه‌اش کردند!» حرفم را تایید کرد. فیلم‌هایی را که به من داده‌بود زیر و رو کردم. زیاد از حکم تصادف خوشم نیامد. شاید اگر سلیقه‌ام را مطرح می‌کردم. کمک بهتری می‌توانست به من بکند. فیلم‌های تصادفی را پس دادم. زیاد وقت نداشتم. پرسیدم. توضیح کامل و موجزی داد از کار‌هایی که الآن همراهش هست و آنها که دارد و آنهایی که می‌تواند تهیه کند. حسابی خوشم اومد. یکی از فیلم‌هایی را که داشت خریدم. ملنای تورناتوره بود. به نظرم اومد که همه را درست می‌شناسه. بیش از آنکه فیلم فروش باشد سینما دوست بود و از هنر سر رشته داشت. پرسیدم «کِی هستی؟» گفت «هر شب هفت تا نه همین‌جا» تشکر کردم. راهم را کشیدم و از بساطش دور شدم. از سر کوچه چند نفر جدید داشتند می‌آمدند.